Skating in Kabul

Sometimes you come across things that are too nice to keep for yourself. It is not only the elegance and intensity with which it is made, but also the way it was shot and great editing. very nice.

SKATEISTAN: TO LIVE AND SKATE KABUL from Diesel New Voices on Vimeo.

Landing in Kenya; house hunt (cont...)

Upon landing here in Kenya I encountered a few things that I did not particularly like.
There are many positive things to say about this country and although I am most of the time a sunshiny positive blind child some of the negative things were so in obvious that they couldn’t stay unmentioned; have to be blogged about.
Of course, I know that I went to a developing country and of course I know the majority of people have different concerns but still… some things were, and still are too strong not to rise and eyebrow. Sometimes it is just because I don’t understand it.

Upon landing here I went to stay with friends. Great guys who opened their guest room for me and that's a great stepping stone into the new world.
These friend have a nice house (understatement), great staff and all the comfort one could wish for.
They have a different income schedule than I have.
My stay with them is temporarily, I will have to find my own place. I thought I was one of the creative kind who could, with a little luck, a little networking and some smiles get a good place for an OK price.

Wrong!
OK prices in this town are for not OK places.
Not OK prices are for places where I’d like to stay.

For several days I went around with a driver and I saw some 40 apartments. Those of you who have read my dutch blogs have heard about this before, but still, I will do it over again. The point was (and is) I don’t know what I want amnd I hate that. bloody choices I have to make while I can not oversee the consequenses. Do I want a house with garden, an apartment with a terrace, just a small cheap nothing thing? Where? In Lavington, Hurlingham, Westends or all the way in Karen? Do I want to live on my own or with friends? Do I want an office space in the apartment or will I be working at the co-producing company? Do I want a nice house with a daily traffic jam or do I want to live easy and close by my work (and where will that be?)… thousands of possibilities and all with a price tag; either in money or in effort, either in comfort or in traffic.

Some years ago I was living in Asia and for quite some time I shared a house with friends. Actually guys I didn’t know too well but they became really good friends afterwards. We had a huge villa with a pool, some bedrooms, a living with a TV and a pool table, had staff and a fridge with food and plenty of drinks, a car park with practical and funny cars and a guard that kept his eyes closed and never saw at what state and with who you walked in. That place didn’t come cheap, but among 3 or 4 guys it was a bargain. That Jakarta experience is my standard.

I dreamt of getting into a place like that again, so through friends, colleagues and others I started asking around. I had a meeting with an old grumpy German journalist who smelled like beer at 4pm, had a meeting with a Ghanaian woman who was looking for a someone to share her (ugly) house with including the sharing of her bedroom. I went to see a Spanish diplomat, his apartment was tiny and expensive and it turned out that he was doing parties 4 nights a week…
I guess I have reached an age where people I would like to share houses with are either married with children or gay. The left overs are demanding drunks, desperate women and me.
The option of a shared house was not really realistic on this short notice, maybe later I come across that ideal partner to share with (or I ask the Jakarta gang to come to Kenya).

A house with a garden would be nice too. There are numerous placed like that, either recently built townhouses (too many smallish built on too little terrain but within an enclosed compound). These places don’t come cheap. €1200 monthly is a very good price. Often they are furnished and that is a good reason for the owner to ask for some €400 extra per month. Furniture is never your taste, and you will have to accept that. But it is quite hard to sit on a dirty sofa that is bigger than the living, with Persian print cushions, curtains in clashing colors and with dust collecting draperies on the wall, a dining table of the weirdest ironwork with unmatching chairs that must have been made by the 15th century blacksmith in Iceland. In the kitchen we find a collection of plates, cups, glasses and cutlery that doesn’t match, except for the ugliness and the bad design. Some of the places had bedlinen and towels too. That was never new, often used and seldom washed.
After a while I strated looking out for something in each interior, that one single thing in each house, that I wouldn’t like to throw away immediately. And I decided that it wouldn’t be a good idea pay any money to sit in a place where nothing is not ugly. Knowing myself I would start throwing away stuff and in the end having to pay for he replacement on top of the rent.
These furnished houses were not really inviting to start a new chapter in life.
Townhouses are supposed to be nice because there is a garden. Kenyans don’t like gardens. They like places to hang their laundry and they like places to put their barbeque, but I guess they don’t like to sit outdoors.
The houses are big considering the plots they’ve been built on. Every inch is used and the few small spots that have been left over are in the shade and not really to sit in. Sometimes there was this fruitless attempt to grow some grass, really can’t call it a lawn. It is raining every now and then and it’s all red mud.

A nice old house with a nice old garden? Sounds nice, doesn’t it.
The rent was not the problem, but it is the costs that come with it: Security companies know their business. They apply nice iron fences, electric wires, camera’s and supply Masaai or others guys who don’t care sitting by a gate all day and who don’t care not doing anything al day. (and seem not to be able to speak). Next to the security, a guy for the garden is indispensable. Stuff grows like crazy here and there is this great machete technique to shorten everything; slashing style. I don’t like gardening (except for the herbs and weeds that can be eaten).
It seems that I will be traveling quite a lot and therefore I don’t find it reasonable to have such expenses for a place that will sit empty a lot.
It would have been wonderful to share a place like this but not with a smelly German journalist, a partying Spaniard or a yearning Ghanaian.

What is left is the apartment. As I said before I saw some 40 of them. From very chique to plain East German quality. Here the same funny thing happens as with the townhouses. Too big on too little land. Shitty detailing and most of them have this smell of cheapness to it, which is not reflected in the price. (I think it would be a good idea to go into real estate development here; can’t be expensive to built). After having seen all these places I concluded that it wasn’t them who were funny, but me who is crazy. Of course, it all comes down to decorating the places; if an apartment is badly built you won’t feel or see it if it’s full with these Iranian rugs (not Persian), if you put up a lot of draping curtains up and if you can’t look around because you have to concentrate to eat and drink from badly designed glassed and plates.
In the end I saw 2 or 3 nice apartments. Nice wooden floors, nice terraces, nicely located, good and practical lay outs… I decided that I could see myself living there and wouldn’t be irritated and aggravated all day by bad design, wrong colors and tasteless interiors. I could see myself living there and even enjoying it.

Then the bargaining started. At least I thought it should.
These apartments are owned by rich people. They buy it as an investment and they want their money back, as soon as possible. I think that is a good economic principle. But if your apartment sits empty for a month or two, then you will need quite some time to cover up the loss; you could also give a nice discount to Alexander to get some rent. Immediately.
I think it might have something to do with transparency or with a funny local law, maybe a loss of face or I don’t know what, but my attempts to bargain didn’t really help. After I offered a considerably lower price then the owner wanted I didn’t hear anything anymore. Just silence on the other side of the line, just unanswered e-mails. I was hanging there, anxiously waiting, preparing for the next step in my new life. While thinking that we had just began with a long up and down calling of amounts and conditions, I was visualizing myself in that livingroom, imagining what kind of bed and towels would fit the rooms, checking nearby shopping malls for plates, glasses and cutlery (and finding out why everybody had the same ugly stuff; there is not too much choice), I went through all the scenes and dreams of living there, but there was no answer anymore. Dead lines.
Two apartments were gone because I thought the price could be lower. Me arrogant mzungu.

Now there is this one apartment left. It competes with all others because the terrace is so nice; it is really huge and has a great view. That terrace almost compensates a garden. The apartment is not too big, but quite practically designed. I can have an office at home and there is more then enough space to give shelter to friends and other guests. (with whom we can have nice terrace parties, when I went to look here there were empty champagne bottles everywhere, that partying comes with the house I guess, or did that German journalist live there before he went on a searching trip for a drinking mate?) I tried a bit on the bargaining and the price came down a bit, to my surprise.
Today I have received the contract. A very official piece op paper from a law firm. But in this paper it said that I have to rent if for at least a year. So I called he land lord, a lady with really high heels, and she answered saying that if I want if for that price, I have to put my signature for a longer term. Will I be biting the dust again? Hope not!
Tomorrow is Sunday and I will see if I can convince her that probably 12 month is a bit steep, but that 3 could.
Tonight I will dream and see myself sitting on that top floor terrace overlooking the city, smelling the nice flowers of the trees and seeing the birds of prey circle the trash dump on the other site of the road.

Then when I wake up I will decide that it could be very nice living there, but it is no way as nice as this house here, with this great garden, lovely staff. Every step I take will be less comfortable then where I am now. It’ll be hard to leave.

Landing in Kenya; house hunt (cont...)

Upon landing here in Kenya I encountered a few things that I did not particularly like.
There are many positive things to say about this country and although I am most of the time a sunshiny positive blind child some of the negative things were so in obvious that they couldn’t stay unmentioned; have to be blogged about.
Of course, I know that I went to a developing country and of course I know the majority of people have different concerns but still… some things were, and still are too strong not to rise and eyebrow. Sometimes it is just because I don’t understand it.

Upon landing here I went to stay with friends. Great guys who opened their guest room for me and that is a great stepping stone into the new world.
These friend have a nice house, great staff and all the comfort one could wish for.
They have a different income schedule than I have.
My stay with them is temporarily, I will have to find my own place and I thought I was one of the creative kind who could, with a little luck, a little networking and some smiles get a good place for an OK price.

Wrong!
OK prices in this town are for not OK places.
Not OK prices are for places where I’d like to stay.

For several days I went around with a driver and I saw some 40 apartments. Those who have read my dutch blogs have heard about this before, but still, I will do it over again. The point was (and is) I don’t know what I want. House with garden? An apartment with a terrace? Just a small cheap nothing thing? in Lavington, Hurlingham, Westends or all the way in Karen… on my own, with friends, with an office in the apartment or will I be working at the co-producing company? Do I want a nice house with a daily traffic jam or easy and close by my work (and where will that be?)… thousands of possibilities and all with a price tag; either in money or in effort, either in comfort or in traffic.

Some years ago I was living in Asia and for quite some time I shared a house with friends. Actually guys I didn’t know too well but they became really good friends afterwards. We had a huge villa with a pool, some bedrooms, a living with a TV and a pool table, had staff and a fridge with food and plenty of drinks, a car park with practical and funny cars and a guard that kept his eyes closed and never saw at what state and with who you walked in. That place didn’t come cheap, but among 3 or 4 guys it was a bargain. That Jakarta experience is my standard.

I dreamt of getting into a place like that again, so through friends, colleagues and others I started asking around. I had a meeting with an old grumpy German journalist who smelled like beer at 4pm, had a meeting with a Ghanaian woman who was looking for a someone to share her (ugly) house with including the sharing of her bedroom. I went to see a Spanish diplomat, his apartment was tiny and expensive and it turned out that he was doing parties 4 nights a week…
I guess I have reached an age where people I would like to share houses with are either married with children or gay. The left overs are demanding drunks, desperate women and me.
The option of a shared house was not really realistic on this short notice, maybe later I come across that ideal partner to share with (or I ask the Jakarta gang to come to Kenya).

A house with a garden would be nice too. There are numerous placed like that, either recently built townhouses (too many smallish built on too little terrain but within an enclosed compound). These places don’t come cheap. €1200 monthly is a very good price. Often they are furnished and that is a good reason for the owner to ask for some €400 extra per month. Furniture is never your taste, and you will have to accept that. But it is quite hard to sit on a dirty sofa that is bigger than the living, with Persian print cushions, curtains in clashing colors and with dust collecting draperies on the wall, a dining table of the weirdest ironwork with unmatching chairs that must have been made by the 15th century blacksmith in Iceland. In the kitchen we find a collection of plates, cups, glasses and cutlery that doesn’t match, except for the ugliness and the bad design. Some of the places had bedlinen and towels too. That was never new, often used and seldom washed.
After a while I strated looking out for something in each interior, that one single thing in each house, that I wouldn’t like to throw away immediately. And I decided that it wouldn’t be a good idea pay any money to sit in a place where nothing is not ugly. Knowing myself I would start throwing away stuff and in the end having to pay for he replacement on top of the rent.
These furnished houses were not really inviting to start a new chapter in life.
Townhouses are supposed to be nice because there is a garden. Kenyans don’t like gardens. They like places to hang their laundry and they like places to put their barbeque, but I guess they don’t like to sit outdoors.
The houses are big considering the plots they’ve been built on. Every inch is used and the few small spots that have been left over are in the shade and not really to sit in. Sometimes there was this fruitless attempt to grow some grass, really can’t call it a lawn. It is raining every now and then and it’s all red mud.

A nice old house with a nice old garden? Sounds nice, doesn’t it.
The rent was not the problem, but it is the costs that come with it: Security companies know their business. They apply nice iron fences, electric wires, camera’s and supply Masaai or others guys who don’t care sitting by a gate all day and who don’t care not doing anything al day. (and seem not to be able to speak). Next to the security, a guy for the garden is indispensable. Stuff grows like crazy here and there is this great machete technique to shorten everything; slashing style. I don’t like gardening (except for the herbs and weeds that can be eaten).
It seems that I will be traveling quite a lot and therefore I don’t find it reasonable to have such expenses for a place that will sit empty a lot.
It would have been wonderful to share a place like this but not with a smelly German journalist, a partying Spaniard or a yearning Ghanaian.

What is left is the apartment. As I said before I saw some 40 of them. From very chique to plain East German quality. Here the same funny thing happens as with the townhouses. Too big on too little land. Shitty detailing and most of them have this smell of cheapness to it, which is not reflected in the price. (I think it would be a good idea to go into real estate development here; can’t be expensive to built). After having seen all these places I concluded that it wasn’t them who were funny, but me who is crazy. Of course, it all comes down to decorating the places; if an apartment is badly built you won’t feel or see it if it’s full with these Iranian rugs (not Persian), if you put up a lot of draping curtains up and if you can’t look around because you have to concentrate to eat and drink from badly designed glassed and plates.
In the end I saw 2 or 3 nice apartments. Nice wooden floors, nice terraces, nicely located, good and practical lay outs… I decided that I could see myself living there and wouldn’t be irritated and aggravated all day by bad design, wrong colors and tasteless interiors. I could see myself living there and even enjoying it.

Then the bargaining started. At least I thought it should.
These apartments are owned by rich people. They buy it as an investment and they want their money back, as soon as possible. I think that is a good economic principle. But if your apartment sits empty for a month or two, then you will need quite some time to cover up the loss; you could also give a nice discount to Alexander to get some rent. Immediately.
I think it might have something to do with transparency or with a funny local law, maybe a loss of face or I don’t know what, but my attempts to bargain didn’t really help. After I offered a considerably lower price then the owner wanted I didn’t hear anything anymore. Just silence on the other side of the line, just unanswered e-mails. I was hanging there, anxiously waiting, preparing for the next step in my new life. While thinking that we had just began with a long up and down calling of amounts and conditions, I was visualizing myself in that livingroom, imagining what kind of bed and towels would fit the rooms, checking nearby shopping malls for plates, glasses and cutlery (and finding out why everybody had the same ugly stuff; there is not too much choice), I went through all the scenes and dreams of living there, but there was no answer anymore. Dead lines.
Two apartments were gone because I thought the price could be lower. Me arrogant mzungu.

Now there is this one apartment left. It competes with all others because the terrace is so nice; it is really huge and has a great view. That terrace almost compensates a garden. The apartment is not too big, but quite practically designed. I can have an office at home and there is more then enough space to give shelter to friends and other guests. (with whom we can have nice terrace parties, when I went to look here there were empty champagne bottles everywhere, that partying comes with the house I guess, or did that German journalist live there before he went on a searching trip for a drinking mate?) I tried a bit on the bargaining and the price came down a bit, to my surprise.
Today I have received the contract. A very official piece op paper from a law firm. But in this paper it said that I have to rent if for at least a year. So I called he land lord, a lady with really high heels, and she answered saying that if I want if for that price, I have to put my signature for a longer term. Will I be biting the dust again? Hope not!
Tomorrow is Sunday and I will see if I can convince her that probably 12 month is a bit steep, but that 3 could.
Tonight I will dream and see myself sitting on that top floor terrace overlooking the city, smelling the nice flowers of the trees and seeing the birds of prey circle the trash dump on the other site of the road.

Then when I wake up I will decide that it could be very nice living there, but it is no way as nice as this house here, with this great garden, lovely staff. Every step I take will be less comfortable then where I am now. It’ll be hard to leave.

english... let's see

Since I am living abroad I think I should think of my international friends a bit more. Until now I have been blogging in Dutch only, but it would be wise to internationalize my blog.

A few days ago I was referring in this blog to the fact that Quality, indeed with a capital Q, is probably the most wanted ingredient to improve life.
All my life I have been scribbling in Dutch and if I suddenly change into English, I don’t know if (and how) I can guarantee the quality that I like seek. I know, the devil is in the detail and when writing in English I can not control all the small details. Gone are the tweezers picked words, the balanced choice of metaphors or the… yep, all other devils I care about.

In Dutch I try to choose my words carefully, in English I will just go for the meaning since the basket to choose from is smaller, my flexibility in that language less, just like the playfulness.The quality will go down, the number of people I can reach will go up. I hate to admid, but quantity wins over quality.

My long time friend Lies once said: ‘My English is pretty good, but there is just no word for ‘tuttelen’… that kind of pictures it.

I will internationalize, but not head over heals, every now and then some pieces in English… and I will keep a close eye on the statistics.
If I see any results, I will adept.

kenya International film festival

Afgelopen week was het KIFF in Nairobi. Het Kenya International Film Festival. Ik heb het grotendeels gemist.
In het gebouw van de Alliance Française was de slotavond. Ergens op de uitnodiging stond ook het woord ‘Gala’, maar dat was een beetje weggemoffeld en dus stoorde niemand zich daar aan.

Ik was op tijd. De anderen niet. Het is ook onzinnig om al om 6 uur zo’n feestavond te beginnen. Dat vonden er meer en dus kwam iedereen op een tijd die hen beter beviel. Rond half 8 begon de zaal een beetje vol te lopen en om 8 uur kon er begonnen worden. Dat gaf mij de tijd om eens rustig te bekijken die er zoals op zo’n feestavond af komt. Ik denk dat ook in Venetie, in Cannes, in Hollywood en zelfs in Utrecht de massa die op zo’n slotavond af komt vakgenoten zijn. Ook hier. In dit geval was het opbeurend te zien dat de meerderheid van de mensen in de zaal (en eerder buiten voor de deur) onder de 30 jaar was. Als we hierop af moeten gaan, gaat Kenia een rijke toekomst tegemoet. Het zal in elk geval rijker zijn dan het verleden. Op filmgebied heeft Kenia weinig in de melk te brokkelen.
(Het enige land in Afrika dat een filmcultuur heeft is Nigeria, Nollywood moet de Afrikaanse tegenspeler van Holly en Bolly zijn. Ik heb ernstige twijfel over de internationale adaptatie van Nolly, maar de home market is al 154 miljoen mensen groot. Dat is toch 10 keer groter dan Nederland dus waarom zou je daar schamper over doen. In Zuid Afrika doen ze ook aan film, maar dat is meer productie voor de export).

De bezoekers die gedwee buiten stonden en wachtte totdat er iets ging gebeuren waren meer geïnteresseerd in mij dan in elkaar. Ik wilde vragen stellen voor mijn grondige onderzoek, maar zij wilden vragen stellen over mijn herkomst en wat ik daar deed. Eén meisje was vermetel. Zij vroeg ronduit: “Bent u regisseur?”. Nou kan je een vrij filosofisch antwoord op geven, maar ik bedacht het simpel te houden: “ik maak tv programma’s, ik ben producent.” Zij vroeg of ik ook scripts koop. “Nee, dat doe ik niet”. “Heeft u veel scrips gelezen?” “Ja vrij veel”. “Mag ik u mijn script sturen”. ”Ja, maar als ik het niet leuk vind dan lees ik het niet uit”. Ik moest toch net doen of ik een pief ben in deze markt; je wordt gedwongen in een rollenspel.
Het meisje was klein, jong, had een meisjesachtige bloemetjes jurk aan en een plastic bloem in ‘t haar. Ze keek schalks en ik antwoordde alsof ik met mijn kleine nichtje praatte, of ik haar niet helemaal serieus nam. Ik vroeg: “Heb je al veel geschreven?” “Best wel...”, zei ze, “...alleen maar scripts voor films en tv”. “En is er als een iets van je verfilmd of op tv geweest?” “Ja, wel eens, maar kleine dingen.” De tv stelt hier niet zo heel veel voor, de kwaliteit dan, maar het bereik kan wel erg groot zijn. Ik peilde haar nog eens en bedacht mij dat er ook in Nederland best heel succesvolle scriptschrijvers zijn die er tuttig uit zien, of zich meisjesachtig voor doen. “Hoeveel dingen heb je gemaakt?” “Ik heb een serie geschreven van 32 afleveringen voor tieners...” Mijn ogen werden groter. Ik wilde haar aanmoedigen maar zei per ongeluk: “Is that all...?”
Onverschrokken ging ze verder:”Ik werk nu aan een serie voor kleine kinderen, we maken een serie in Swahili en één in het Engels. En samen met de East African Community werk ik aan een speelfilm over een multiraciale band, die het gaat maken..."

Op het verkeerde been, lekker mis.

Deze dame is al gepokt en gemazeld. En in plaats van afstandelijk te zijn wilde ik nu heel graag haar scripts lezen, maar ik kon ‘t niet maken om ineens als een blad aan de boom te veranderen van strategie en een andere rol te gaan spelen. Zij bleef gelukkig op haar hakjes draaien en ik zei haar dat ik wel eens wat geregisseerd heb, dat ik heel benieuwd ben naar wat ze doet, maar dat er hier op het festival vast veel betere regisseurs rondlopen. Ik benadrukte dat ik graag wat zou lezen, en gaf mijn kaartje. Niets meer van d’r gehoord.

Zou zoiets nou ook in Nederland kunnen gebeuren of betrapte zij mij op onderschatting van vrouwen, Kenianen en/of jongeren?

De rest van de avond was van een bevestigende knulligheid. Het ministerie van informatie gaf een Life Time Achievement Award aan de vorige minister van informatie (Wij van Dreft adviseren Dreft) Een Belg kreeg 3 grote prijzen voor zijn film. (Later stond hij te dansen met het mooiste meisje van de avond en ik vroeg me af of dat een onderdeel van het prijzengeld was). Er werden nog en paar geïmproviseerde prijzen uitgereikt; de lulligste houten giraffe uit de toeristen winkel om de hoek werd in het leven geroepen als the Kenya Giraffe Award, en een uitgehold nijlpaard van de winkel er naast werd de Hippo Award. Ben vergeten waar die prijzen voor waren.

De jury bestond uit een drietal bijzondere dames, aangevuld met locale talenten. De drie dames waren alle drie even prachtig en nog leuk ook. De voorzitter van de jury was een Zuidafrikaanse van 36 jaar die in London professor African Film is, de secretaris een Canadese (32) die modern African Art doceert in Toronto en geen enkele moeite had met het opnoemen van een rijtje Afrikaanse namen. De derde was en Spaanse cultureel antropoloog met als specialisatie 3-rd world movie, aan de universiteit van Londen, expert in het werlk van Bunel. Deze drie dames, de lachten zich een kriek, struinen jaar in jaar uit de film festivals in Afrika af, kenden elkaar goed en gaven energie. Hun lol was duidelijk, maar hun missie was minstens zo duidelijk en hun oordeel in het juryrapport was hard: deze film krijgt de prijs omdat er niets beters is. Deze acteur krijgt een prijs, niet voor deze film, maar voor al zijn eerdere werk. Ze wisten waar ze het over hadden en stonden op het podium iedereen in de zaal aan te moedigen vooral beter hun best te doen en geen genoegen te nemen met het resultaat van de huidige inzendingen. Het waren power girls die op de juiste plek de juiste energie gaven.
Er volgde nog een tenenkrommende deel waar de jury niets mee te maken had en daarna mochten we weg.

Tijdens de rit veranderde de bestemming 3 keer en uiteindelijk zaten we in het verkeerde deel van het restaurant (de band stond zo’n beetje óp onze tafel). In de tijdspanne van 50 minuten kwamen de belangrijke gasten binnen. Blijkbaar was ik er daar ook een van, geen idee waarom. We aten pizza met hompjes lamsvlees dronken veel bier en gingen dansen met de band. Van Marokko tot Congo, van Senegal tot Zuid Afrika, de hits van het continent kwamen voorbij, iedereen werd lacherig van de drank, losjes van het dansen. De Belgische regisseur verliet de tent met het mooiste meisje en de directeur van het festival stond de hele tijd barbonnen te betalen.

Zo werd het een buitengewoon succesvol festival

(*) later begreep ik dat het het beste festival ooit was omdat niemand elkaar de hersens ingeslagen heeft. In eerdere jaren eindigde het festival altijd in een vechtpartij die nog maanden doorsudderde. Doordat de jury uit mooie, blanke, vrouwelijke experts bestond, kon niemand er bezwaar tegen maken.

op zoek naar kwaliteit

In de maand augustus was ik ca drie weken in Tanzania en nu weer.
Toen ik hier de vorige keer was, was ik aan het uitzoeken of ik hier langere tijd naar toe wilde. Niet specifiek Tanzania, maar Oost Afrika in het algemeen. Ik had eigenlijk nooit over de mogelijkheid nagedacht naar Afrika te gaan, maar dit project kwam op mijn weg en ik wilde het een heel erg serieuze overweging geven.
Met maagdelijke ogen kwam ik in Nairobi aan en vloog een paar dagen later door naar Dar es Salaam. Landde hier en reed in een stroperige file naar het kantoor. Ik keek om me heen en vond alles lelijk, vies en onaantrekkelijk.

Het werk dat ik deed vond ik geweldig leuk maar als dat klaar was voelde ik mij een gevangene in de tuin van Captain John. De grote wilde wereld was buiten het hek, de guard was als een Cerberus voor de bruisende hel achter de poort en mijn nieuwe ogen wilde alles opsnoepen en ondervinden, ik wilde naar buiten, maar wist niet zo goed hoe, of waarheen. Door mijn collega’s hier werd ik meegesleept van het ene restaurant naar het andere, van de ene kroeg naar de volgende discotheek en ik vond alles vrij lelijk, onverzorgd en knoestig. Het strand met de lauwe zee was vol plastic en kapotte flessen, het vlees op het bord was pezig, de vis te lang gebakken, de groentes te lang gekookt. De architectuur hier vond ik ongeïnspireerd en goedkoop (op de prachtigste plekken langs de kust staan de meest monstrueuze spiegelglasconstructies met chromen details). Langs de boulevard in het oude centrum staan een paar fraaie gebouwen, maar die zijn verborgen achter reclames van telefoonaanbieders. Mensen zijn meestal onverzorgd, de kleren zijn wel schoon, maar van een allergoedkoopste Zeeman kwaliteit; het knettert van de terlenka. Op terrassen staan goedkopen kopieën van toch al lelijke Hartmanstoelen, vaak lichtelijk gescheurd. In het algemeen was ik hongerig op zoek naar kwaliteit.

Sinds augustus ben ik 3 weken in Nederland geweest en was ik 3 weken in Nairobi, heb een reisje naar Kampala in Uganda gemaakt en ben nu weer hier in Dar es Salaam voor een dikke week.
Heel langzaam beginnen mijn ogen te wennen. Het sleutelwoord in wat ik mis blijft wel degelijk ‘kwaliteit’, maar ik zie ook andere dingen. Als je er slim mee omgaat hoef je niet in de file te staan, als je een beetje plant en kiest hoef je geen pezig vlees te eten. Ik heb inmiddels een meubelmaker gevonden die op een min of meer traditionele manier stoelen en bedden kan maken die niet lijken alsof ze van het allergoedkoopste hout in een half uurtje in elkaar getimmerd zijn met kromme spijkers. Veel mensen zijn erg modebewust, maar het aanbod is minimaal, als er genoeg vraag ontstaat zal het aanbod ook wel komen. Afgelopen week zat ik op een leren bank, echt het prachtigste leer, alhier gelooid. In mijn strooptocht naar appartementen werd ik aanvankelijk verblindt door de lelijkheid en het idee om in een DDR compound te moeten wonen. Inmiddels heb ik kleinere compounds gezien met appartementen die in detaillering aandachtiger gemaakt zijn, met mooie houten vloeren en waar het terras er niet aangehangen is omdat dat geld oplevert, maar omdat het een geïntegreerd deel van het huis is. Omdat er een sterk groeiende middenklasse is zal de vraag naar betere spullen groeien. Kwaliteit is te vinden, het is alleen erg duur.

Mijn Europees/Aziatische smaak is niet dezelfde als die van de Afrikanen, maar de groeiende globalisering zorgt er wel voor dat de stijlen en trends die overal op de wereld hip zijn ook naar hier waaien. (In een boekhandel zag ik een stapel boeken liggen over Thai living, Bali Style en Hong Kong apartment design). Op die manier wordt de vraag gecreëerd. Er zal een Afrikaanse invalshoek aan gegeven worden want er lagen ook boeken van Zanibar palaces, Lamu style en Safari living (dat laatste is dan weer een 19-de eeuwse variant op de Brits koloniale vormgeving; maar wel met Afrikaanse materialen en ook dat is een onderdeel van de Afrikaanse geschiedenis.

Nu vraag ik mij af of ik deze dingen langzaam begin te zien omdat mijn cynisme voor het leven hier afneemt (ik heb immers besloten hier een tijd te blijven en dan is cynisme een martelwerktuig) of dat mijn ogen wennen en ik door het bos de bomen ga zien, of dat ik mij al aan het aanpassen ben en genoegen neem met de lelijke rotzooi en het kleinste flintertje kwaliteit om het vonkje van hoop op leven in een esthetische wereld te laten ontbranden en dat het grosso modo nog steeds en smerige teringbende is.


Gisteren reed ik hier door het centrum en de oude koloniale wijk net noordelijker en ik genoot van de gebouwen. De Afrikaanse op Art Deco geïnspireerde huizen zijn geweldig en de dingen die net na de onafhankelijkheid gebouwd zijn, zijn minstens curieus. In veel Afrikaanse landen (maar ook in Indonesië en Cambodja bijvoorbeeld) is er meteen na de onafhankelijkheid gezocht naar een ‘eigen stijl’. Er werd een staatsarchitect aangesteld die die nieuwe identiteit moest vormgeven. (Hier werd Almeida dat, in Cambodja Vann Molyvann en in Indonesië deed president Sukarno het zelf). Er bestaat een geweldig boek over ‘Independent Architecture” uit de jaren 50. De uitvinding van het gewapende beton was een revolutionaire stap om het mogelijk te maken om nieuwe ‘iconic buildings’ te scheppen en te laten zien hoe vreselijk onafhankelijk die landen geworden waren. Het vliegveld, stadion, het Nationale Hotel met converentie zalen en soms ook het parlementsgebouw. Wapperend beton, golvende gevels, bizarre luifels en honingraatvormige zonweringen. Allemaal blijken van onafhankelijkheid, eigen identiteit en grote technologische kennis. De vooruitgang en het optimisme dropen van de gebouwen af.

Die gebouwen zijn meestal solide gebouwd en kunnen wel tegen een stootje. Die stootjes hebben ze in de afgelopen jaren gehad; het positivisme van Afrika is sinds de onafhankelijkheid van de meeste landen gedrenkt in bloed, in corruptie, in onmogelijkheden, in HIV-Aids en andersoortige tegenslagen. Inmiddels zit in elk geval Oost Afrika in de lift. Gisteren zag ik dat van een van die gebouwen de metershoge reclames werden weggehaald en dat de gevel geschilderd werd. De vraag is of dit een klein en voorzichtig blijk is van de herwaardering van die postkoloniale architectuur, of dat er gewoon een nieuwe lik verf op moet om de hartenkreet van Vodafone duidelijker uit te laten komen.

Het gunstige is dat niet alles spiegelglas en chrome wordt.